کودک نابغه شما این ۱۰ نشانه را دارد؟!

بسیاری از پدران و مادران پیشاپیش رویای پیشرفت کودک خردسال خود را در سر می پرورانند اما بیشتر کودکان فقط از نظر والدین خود نابغه هستند. با وجود این برخی کودکان واقعا بااستعداد هستند؛ آیا کودک شما نیز جزء این گروه است؟ دستورالعمل های محدودی هستند که نبوغ و استعداد کودکان را نشان می دهند که در ادامه به ۱۰ مورد از آنها اشاره می شود:

▪ دامنه لغات پیشرفته: این که کودک زود به حرف بیاید به تنهایی نمی تواند نشانه نبوغ و استعداد او باشد، اما اگر او از لغات و جملات پیشرفته استفاده کند، احتمالا به همان باهوشی است که فکرش را می کنید. یک کودک ۲ ساله معمولی می تواند جمله ای مانند «یک سگ آنجاست» را به زبان بیاورد اما یک کودک نابغه این جمله را می گوید: «یک سگ قهوه ای در حیاط پشتی است و دارد گل ها را بو می کند.»

▪ درک مفاهیم پیچیده: کودکان بسیار باهوش می توانند مفاهیم پیچیده را درک کنند، از روابط گوناگون سر در بیاورند و انتزاعی فکر کنند. آنها مشکلات را عمیقا می فهمند و به راه حل ها می اندیشند.

▪ توجه به جزئیات: یک کودک نابغه اشتیاق فراوانی نسبت به جزئیات نشان می دهد. کودکان بزرگ تر ممکن است بخواهند درباره جزئیات و چگونگی عملکرد یک وسیله اطلاعاتی داشته باشند اما یک کودک خردسال نابغه می تواند یک اسباب بازی را دقیقا سر جای خودش قرار دهد و اگر چیزی در جای اصلی خودش قرار نگرفته باشد، متوجه می شود.

▪ طیف وسیع علاقه مندی ها: کودکان با استعداد به موضوعات گوناگونی علاقه نشان می دهند. یک ماه ممکن است از دایناسور ها خوش شان بیاید و ماه بعد به سراغ مباحث فضایی و... بروند.

▪ حفظ اطلاعات: اصطلاح «این گوش در و آن گوش دروازه» در مورد بسیاری از کودکان صدق می کند و کودکانی که جزء این گروه نیستند، قادر به حفظ دامنه گسترده ای از اطلاعات بوده و می توانند بعد ها نیز آنها را به خاطر بیاورند. از جمله نمونه های مشاهده شده در این زمینه می توان به کودک ۶ ساله ای اشاره کرد که پس از یک گردش تفریحی در موزه فضایی توانست یک راکت فضایی را دقیقا به تصویر بکشد.

▪ استعداد در زمینه هنر و موسیقی: کودکانی که استعداد غیرعادی در زمینه هنر و موسیقی از خود نشان می دهند اغلب با استعداد و نابغه هستند. کودکان خردسالی که با رعایت پرسپکتیو (تناسب دور و نزدیک) نقاشی می کشند،کارشان عالی است یا درک بالایی از رشته های گوناگون هنری دارند، در زمره کودکان با استعداد قرار می گیرند.

▪ حافظه خوب و قوی: بعضی از کودکان بااستعداد می توانند وقایعی را از گذشته (دوران طفولیت) خود به یاد بیاورند. مثلا یک کودک ۲ ساله نابغه ممکن است اتفاقی را که در ۱۸ ماهگی برای او روی داده به یاد بیاورد.

▪ توانایی خواندن و نوشتن در سنین پایین: اگر کودک شما به طور غریزی باهوش باشد، احتمالا خیلی زود بدون این که آموزش رسمی دیده باشد، توانایی خواندن و نوشتن را پیدا می کند.

▪ تمرکز بالا و طولانی مدت: کودکان را با بی دقتی و بی توجهی می شناسند اما گروه نابغه می توانند به مدت طولانی تمرکز خود را حفظ کنند.

كودك دليل تنبيه خود توسط والدين را بايد بداند به کودک نگوييد "دوستت ندارم"

كودك بايد دليل تنبيه شدن خود توسط والدين را بداند، در غير اين‌ صورت اشتباه خود را مجددا تكرار مي‌كند.

دكتر عارفه مبشر در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)‌ ـ اظهار كرد: تنبيه كردن كودك در وي بسيار موثر است، البته با توجه به سن كودك و عمل اشتباه وي، نوع تنبيه هم بايد متفاوت باشد.

وي افزود: براي تنبيه كودك نخستين گام " ناديده گرفتن" وي توسط والدين است. با بي‌توجهي به عمل و رفتار كودك، او به اشتباه خود پي خواهد برد. لبخند زدن به كودك هنگام تنبيه، نوعي تشويق براي او محسوب مي‌شود و اثر مثبت تنبيه را از بين مي‌برد. در صورتي كه كودك رفتار اشتباه خود را تكرار نكند، در پاسخ بايد وي را مورد تشويق قرار داد.

مبشر تصريح كرد: گام دوم در تنبيه كودك، گرفتن امتيازهايي است كه كودك دارد، اجازه ندادن به كودك براي بازي با اسباب‌بازي‌هايش نوعي تنبيه است.

اين روانپزشك گفت: قرار دادن كودك در يك مكان خلوت آخرين مرحله تنبيه است،‌ البته والدين بايد توجه داشته باشند كه كودك را در اتاقي تاريك و ترسناك قرار ندهند، زيرا اين عمل براي كودك وجهه منفي ايجاد مي‌كند.

وي افزود: همچنين والدين بايد توجه داشته باشند در اتاقي كه براي تنبيه كودك در نظر مي‌گيرند، وسايل بازي و خوشايند او وجود نداشته باشد.

مبشر با بيان اينكه متاسفانه برخي والدين براي تنبيه كودك از جملاتي مانند" تو را دوست ندارم" استفاده مي‌كنند،‌ تاكيد كرد: والدين براي تنبيه كودك نبايد به او بگويند "دوستت ندارم"؛‌ اين عمل كاملا اشتباه است.

وي ادامه داد:‌ تنبيه بدني كودك در مجموعه تنبيه‌ها هيچ‌گونه جايگاهي ندارد. تنبيه بدني موجب مي‌شود كودك هميشه احساس ناامني داشته باشد و احساس كند والدين به او بي‌علاقه‌اند و حتي ممكن است نسبت به والدين خود احساس بدي پيدا كند.

اين روانپزشك گفت: تنبيه بدني يك رفتار پرخاشگرانه است و ممكن است كودك از والدين خود در آينده الگوبرداري كند و به فردي پرخاشگر تبديل شود.